استفاده از استنت برای پیشگیری از سکته قلبی بسیار متداول می باشد، اما بعضا استنت گذاری ممکن است باعث ایجا لخته خون یا تنگ شدن شریان ها بشود. مطالعات جدید نشان می دهند که یک دارو که برای اختلال در نعوظ استفاده می شود، می تواند خطر این عوارض را کاهش دهد.

استنت، لوله کوچک ساخته شده از شبکه فلزی است که داخل شریان های گرفته شده قرار داده می شود تا آنها را باز نگه داشته و به خون اجازه جریان یافتن را بدهد.

با توجه به انجمن قلب آمریکا (AHA)، استنت گذاری “بسیار متداول” می باشد. از آنها در مواقعی استفاده می شود که شریان ها به خاطر ایجاد پلاک تنگ شده باشند، تا احتمال سکته قلبی کاهش یابد.

برای برخی از بیماران، استنت گذاری خطر “ریستنوزیس” – تنگ شدن مجدد شریان ها – را کاهش می دهد. اما برای برخی دیگر، در اثر رشد بیش از حد بافت حول استنت و تنگ شدن یا گرفتگی مجدد شریان، ممکن است اثر عکس ایجاد شود. این مسئله بیشتر در مورد استنت های تمام فلزی، که پوشش دارویی ندارند، رخ می دهد.

در مقابل، استنت هایی که با دارو پوشش داده شده اند تا از بسته شدن عروق خونی جلوگیری شود، “استنت های شسته شده با دارو” نام دارند.

با این حال بعضا، استنت های شسته شده با دارو نیز ممکن است عوارض دیگری ایجاد کنند. مثلا، لخته خون ممکن است علی رغم استفاده از داروهای ضد لخته، باز در اطراف استنت ایجاد شود.

اما مطالعات جدید نشان داده اند که پوشش دادن استنت با دارویی که معمولا برای درمان اختلالات نعوظ استفاده می شود، ممکن است بتواند از لخته شدن یا تنگ شدن مجدد شریان ها جلوگیری کند.

این یافته ها در جلسه علمی “علوم قلبی عروقی اساسی 2017” در پورتلند، ایالت اورگان مطرح شد. مولف اصلی مطالعه، دکتر هان مو یانگ، استادیار بخش کاردیولوژی در بیمارستان دانشگاه ملی سئول در کره جنوبی می باشد.

سیلدنافیل تجمع پلاکت را کاهش می دهد

دکتر یانگ و همکارانش یک سری آزمایش در جوندگان انجام دادند تا اثر داروی سیلدنافیل را بر روی لخته شدن خون بیازمایند.

سیلدنافیل برای درمان اختلال در نعوظ استفاده می شود، اگرچه این دارو در اصل به عنوان داروی ضد فشار خون عرضه شده بود. این دارو با نام “ویاگرا” یا “رواتیو” فروخته می شود؛ اولی برای درمان مشکل نعوظ، و دومی برای کمک به بزرگسالان مبتلا به فشار بالای عروق ریوی در فعالیت ورزشی تجویز می شود.

این دارو می تواند جریان خون را افزایش داده و عروق را در حال استراحت قرار دهد، در نتیجه خون آزادانه تر جریان می یابد.

این مطالعه جدید نشان داده که سیلدنافیل “تجمع پلاکت های خون را تا 30 درصد کاهش داد”.

پلاکت ها دلیل این هستند که زخم های کوچک، باعث خون ریزی شدید نمی شوند. آنها سلول هایی در خون هستند که می توانند عروق خونی آسیب دیده را شناسایی کرده و با به هم پیوستن و ایجاد لخته، “به نجات آن بروند”.

البته، پزشکان ممکن است برای افرادی که در معرض گرفتگی شریان ها باشند، در جهت کاهش خطر سکته قلبی از داروهای ضد پلاکت استفاده کنند.

در این مطالعه جدید، یانگ و تیمش یافتند که سیلدنافیل باعث افزایش فعالیت آنزیمی به نام پروتئین کیناز G یا PKG می شود.

PKG از قطور شدن دیواره عروق پس از آسیب جلوگیری می کند، تا از ایجاد عوارضی که بعضا بعد از استنت گذاری رخ می دهد، پیشگیری شود.

طبق گفته مولفین، استنت گذاری فعالیت PKG را کاهش می دهد، که باعث قطور شدن شریان ها شده و چسبیده پلاکت ها را بیشتر می کند. بنابراین، فعالیت PKG برای مکانیسمی که سیلدنافیل از طریق آن از ریستنوزیس جلوگیری می کند، حیاتی است.

دکتر یانگ گفت: “محدودیت مطالعه ما، انجام آن تنها بر روی حیوانات است. اگر کارآزمایی های بالینی نیز نشان بدهند که سیلدنافیل باعث کاهش ریستنوزیس بعد از استنت گذاری می شود، می توان بلافاصله از این دارو در درمان استفاده کرد زیرا این دارو در حال حاضر در دنیا برای استفاده های دیگر استفاده می شود.”

دکتر هان مو یانگ افزود: “سیلدنافیل می تواند یک داروی ایده آل برای پوشش استنت های شسته شده با دارو، یا برای تجویز خوراکی بعد از استنت گذاری باشد.”